Biografie van Carola Uilenhoed
Ik ben opgegroeid in Den Haag. Ik ben begonnen met judo bij ons wijkcentrum Don Bosco. Ik zat daar eerst op ballet maar dat werd opgeheven. Mijn broer zat in hetzelfde wijkcentrum op judo en ben toen daar eens gaan kijken. Ik heb daar de basis geleerd van Pierre van eijk, Ab Koolhoven, Dik van Luik en Cor Esser. Al snel bleek dat ik het erg leuk vond want stoeien ligt mij wel.
Wedstrijden vond ik nooit echt leuk. Ik was vanaf kinds af aan een dikkerdje dus ik moest vaak tegen oudere jongens en meisjes met hogere judobanden. Ik keek altijd erg tegen hun op en was af en toe best wel bang.
Pas rond mijn 12e ben ik begonnen met regionale wedstrijdjes zoals Vlaardingen en Schiedam. Ik kwam bijna altijd met een beker thuis.
Op een gegeven moment was het niveau bij Don Bosco te laag om verder te komen. Dus besloot ik naar Budosport Rust te gaan in Leidschendam. Ik heb daar ongeveer 3 jaar getraind onderleiding van Jan Rust. Daar heb ik eigenlijk het ‘echte’ wedstrijdjudo geleerd en met deze club ben ik begonnen met toernooitjes net over de grens (Duitsland en België).
Ik kwam toen langzamerhand in Jong Oranje en moest weer een stapje verder. Ik heb gekozen om toen naar Mahorokan te gaan in Maassluis waar ik 4 jaar onderleiding van Rob Henneveld heb getraind. Ik heb met Rob mijn hele junioren periode gedaan met als gevolg diverse medailles op de A- toernooien en een 3e plaats op de Europese Kampioenschappen –20 in 2002. Mijn laatste junioren jaar 2003 zou een top jaar moeten worden ik haalde op elk A- toernooi waar ik aan mee deed een medaille. Ik had me al geplaatst voor de Ek maar ik wou graag nog mee naar Duitsland voor een A- toernooi + stage. Ik dacht het kan geen kwaad nog 1 keer te judoën met mijn tegenstanders en op de stage veel te observeren. Maar dat ging helemaal verkeerd. Ik stond in de kwartfinale tegen oven een Duitser die op mijn pols viel. Het was gelijk foute boel en ik stapte uit het toernooi. Mijn ouders waren komen kijken dus die konden mee naar het ziekenhuis. Mijn arm zat vol vocht dus ze konden niet veel zien op de foto’s. Maar ze zijden dat er een breuk inzat. Ze hebben een gips spalk gemaakt en daar heb ik toen mee rond gelopen. Ik besloot in overleg met de toenmalige bondscoach Veronique Akkermans om op de stage te blijven om de tegenstanders te observeren. Het maakte niet veel uit of ik nu thuis zat met een gebroken pols of daar. Veronique gaf mij het vertrouwen dat als ik op tijd uit het gips kom ik gewoon mag deelnemen aan het Ek. Dus ik bleef in Duitsland ik had mijn ouders wel gevraagd om een afspraak te maken bij de orthopeed in Nederland voor als ik terug ben. Toen ik in Nederland bij de orthopeed kwam kreeg ik een grote schrok, alles was gescheurd en kapot. Ik werd acuut de volgende dag geopereerd omdat ik er al een week in Duitsland mee had rond gelopen. De operatie was geslaagd maar na afloop bleek dat ik nooit meer aan topjudo kon doen.
Daar legde ik en Hans Kroon (krachttrainer) ons niet bij neer, na 1 jaar van revalideren stond ik op de hoogste trede op het Nk senioren en won ik mijn eerste senioren titel.
Eind 2004 ben ik naar sportinstuut de Korte gegaan en dat is op dit moment mijn thuisbasis.
In het begin werd was het erg zwaar en moest ik erg me best doen om mee te kunnen met het tempo en niveau. Nu een 1 jaar verder voel ik me erg thuis. Chris de Korte of Willem de Korte geven de trainingen. Chris houdt zich bij mij vooral bezig met het technische gedeelte in het judo.
Marjolein van Unen is mijn centrale coach en die coacht mij op alle toernooien en samen bepalen we aan welke toernooien en stages ik ga deelnemen.